De Boeken van de wet

De Boeken en het Onderwijs van de wet

Één van mijn vrienden besliste haar wetsgraad te krijgen toen zij éénenvijftig jaar oud was. Zij had altijd een procureur willen zijn en zij besloot dat zij het ging maken gebeuren. Zij bracht haar toepassing aan twee verschillende wetsscholen aan. Zij moest toen de ingang voltooien onderzoekt. Zij deed goed op het examen en werd toegelaten in de wetsschool die aan haar huis dichtst was. Zij probeerde voltijds werkend aangezien zij naar nachtklassen ging, maar realiseerde zij spoedig dat zij zich volledig op haar studies moest concentreren of zij zou niet zeer goed doen. Zij haatte om haar inkomen op te geven omdat zij zo veel geld aan onderwijs evenals haar wetsboeken besteedde.

Het programma van de nachtklasse mijn vriend werd geïmpliceerde waarmee stond haar de optie toe om in twee jaar of drie jaar te eindigen, afhankelijk van hoeveel klassen die zij tegelijkertijd heeft genomen. Zij had reeds haar baccalaureaat en had als maatschappelijk werker in het wettelijke beroep vele jaren gewerkt. Zij vertelde me dat de hoeveelheid lezing die zij moest doen ongelooflijk was. Enkele wet boekt zij vond zeer interessant, maar andere gebieden van de wet waren vrij ingewikkeld en boring.

De Boeken van de wet en de Bibliotheek van de Wet

Ik ontmoette haar voor lunch één dag alvorens zij naar klasse ging. Zij was bij de koffiewinkel voor me aangekomen en zij had verscheidene van haar wetboeken uit uitspreiden. Zij deed wat onderzoek voor een document. Ik nam één van de wetsboeken op om ruimte voor mijn beurs te maken. Ik kon niet geloven hoe zwaar het was en de hoeveelheid informatie het hield. Mijn vriend verklaarde dat er sommige boeken zijn van de kernwet die elke wetsstudent en procureur moeten hebben om wet uit te oefenen. De wetsboeken die zij met die dag werkte waren boeken die zij als deel van haar wetsbibliotheek zou houden.

Ik vroeg haar hoe zij met het bestuderen evenals het schrijven deed. Zij zei dat het moeilijkste ding de pogingsexamens als procureur eerder dan een maatschappelijk werker moet schrijven. Zij heeft rapporten voor de hoven jarenlang geschreven, maar haar baan moest op dat ogenblik adviseren wat in de beste rente van het kind zij was werkte met. Nu moet zij zich van het vertegenwoordigen van de wensen van de cliënt concentreren, al dan niet de wensen in hun beste belang zijn. Zij is van mening dat dit een interessante te maken overgang zal zijn. Zo vele wetboeken zo weinig tijd…